Disable text selection

December 31, 2013

பிராண நாதன் - பகுதி 2 :))

"டீ..... முத்தே...."
"என்னைக்கும் இல்லாத திருநாளா என்ன திடீர்னு முத்தேன்னு கொஞ்சல்?"
"உன்னண்டை நான் ஒன்னு கேப்பேன், டியா?"
"என்னவாம்"
"உன்னைப் பொண் பாக்க வந்தேனோல்லியோ...."
"ஆமாம், வந்தேள்"
"அப்போ, நான் உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டேன்ன்னு சொல்லியிருந்தேன்னா நீ என்ன பண்ணியிருப்பாய்?"
"என்னோடு அப்பா பார்த்த இன்னொரு மாப்பிள்ளையை கலியாணம் கழிச்சுருப்பேன்."
"அடிப்பாவி!"
"ஏன்?"
"உங்களுக்காக, உங்கள் மனம் மாற, மாறி என்னை ஏற்றுக்கொண்டு அருள் புரிய, நாற்பது சதுர் யுகமானாலும் காத்திருந்த்திருப்பேன் நாதா"ன்னு நீ சொல்லுவாய்ன்னு எதிர்பார்த்தேன்."    
"கல்பாத்தி மொளகா பஜ்ஜி நன்னாருக்குன்னு சொல்லி ஒரு டப்பாவிலே அதை பார்சல் பண்ணிகிண்டேளே, அதைப் பன்னாதேக்கி இருந்திருந்தால், நானும் யுக யுகமானாலும் உமக்காக காத்யாயினி விரதம் இருந்து காத்திருந்திருப்பேன்"  
"இது தெரிஞ்சும் ஏன் என்னை கெட்டிகிண்டாய்?"
"கல்பாத்தி பஜ்ஜி நன்னாருக்குன்னதும் சாப்பட்டதை பொறுப்பா பார்சல் பண்ணிக்கறான் புள்ளாண்டான், நாளைக்கு ஹோட்டல்லயும் இதே போல பார்சல் கெட்டிக்குவான், நம்ம பொண்ணுக்கு வேலை சுலபமாக்கும், நம்ம பொண் பாடரத்தே ஒத்தா பாடறானே, நல்ல ரஸிகனாக்கும்"ன்னு பாட்டி சொன்னா. அதனாலயாக்கும் உமக்கு கழுத்தை நீட்டினேன். போறுமா?"
"நேக்கு அப்போவே தெரியும். என்னை உள்ள படி புரிந்து கொள்ளும் சக்தி உன் பாட்டிக்கு மட்டும் தான் உண்டுன்னு. சரி, இன்னைக்கு என்ன? கீரை மொளகூட்டலும், பொரிச்ச சக்கையும், சேனை மசியலுமா? 
"ம்ம்ம்? மொளகுரசமும் சுட்ட பப்படமும்"

----
(புவனேஷ்வர்)

December 30, 2013

தட்டமங்கலத்தில் ஒரு சட்டை வேணும்!

"லக்ஷ்மி, இங்க வா!"
"இங்கேதானே இருக்கேன்? சொல்லுங்கோ."
"இனிமேல் என்னோடு (என்னோட) டீசட்டைல டெண்டுல்கருக்கு போடறாப்புல என்னோடு பேரை வச்சு தைக்கச் சொல்லு. அது டிசைனர் லேபிளா இருக்கட்டும்"
"ஏன் இந்த திடீர் தீர்மானம்?"
"இத பார். எத்தனை ரசிகர்கள் எனக்கு உலகமெல்லாம் இருந்தாலும், இணையத்திலே வல்லமை குழுவிலே ஆயிரம் பேர் என்னோடு இலக்கியப் படைப்புக்களை ரசித்தாலும், இங்கே தட்டமங்கலத்திலே நேரிலே பாக்கறவா எல்லாம் என்னை "லக்ஷ்மி புருஷன்"நு சொல்லறா. அது என்னோடு கௌரவத்துக்கு இழுக்கு. சொன்னதை செய்"
"ஓஹோ...."
"என்ன ஓஹோ? தையல் கூலிக்காக கணக்கு பாக்காதேட்டியா?" 
"இல்லை."
"அப்புறம் என்ன?"
"ஊர்க் காரா உம்ம பெயர்ப் பட்டை பார்த்துத்தான் உம்மை தெரிஞ்சுக்கணும்னா ஏதோ தப்பு நடந்துருக்கு......"
"எங்கேன்னு யோசிச்சியாக்கும்....."
"ம்ம்ம்"
"அத்தற யோசிககண்டா."
"ஏன்?"
"உன்னோடு தோப்பனார் உன்னை கெட்டிக்கச் சொல்லி என்னை கேட்டுண்டப்போ ஒத்துண்டேனே, அதாக்கும் தப்பாச்சு"
"ஹூம். அது ஒன்னைத்தான் சரியாச் சென்சேளு. அல்லாதெக்கி எல்லாம் தப்பாயிருக்கும்"
"சரி. சரி. விட்டுத்தள்ளு, இன்னைக்கு கீரை மொளகூட்டலோ?"
"அப்போ சட்டை? 
"உள்ளது போறும்"

பரிசு

"லக்ஷ்மி"
"ம்ம்ம்...."
"இந்தப் புத்தாண்டுக்கு என்ன பரிசு வேணும் என் அர்த்தாங்கிணிக்கு?"
"ஒ! கெட்டிகிண்டவளுக்கு பரிசு கொடுக்க புத்தாண்டு பிறக்கணுமோ?"
"ப்ச்ச்..... எல்லாம் உனக்கு எதாவது வாங்கிக் கொடுக்கணுமுன்னு ஒரு ஆசை தான். போன மாசம் கல்யாணமான அந்த எதுத்தாத்து குட்டிகளை பார்த்தாயா? அவன் தன் பெண்டாட்டிக்கு ஐபோன் வாங்கிக் குடுக்கறான். கடையிலே பார்த்தேன். உனக்கு என்ன வேணும்? ஐபேடா? கேளக்சியா? சொல்லு"
"தோணினது சந்தோஷம். நேக்கு புதுசா ஒரு அரிக்கரண்டி வாங்கி தரேளா?"
-----
(புவனேஷ்வர்)

எது கவர்ந்தது?

"அன்பே"
"ம்ம்ம்???" 
"பிரிய சகீ..."
"என்ன விஷயம்?"
"என்னை உன் பிராணநாதனாக வரிக்க காரணம் யாது?"
"என்ன இப்போ முப்பது வருஷம் கழிச்சு இந்த கேள்வி?"
"இல்லை, என்னுடைய சந்திரன் போன்ற முகமா, சிம்மநாதம் போன்ற குரலா, கவித்திறனா, தமிழ்ப் புலமையா அல்லது எனது செல்வ வளமான்னு, என்னுடைய பலபட்ட சிறப்புகளில் எது உன் நெஞ்சைக் கவர்ந்ததுன்னு தெரிஞ்சுக்க கேக்கறேன்...."
"நல்லது. இப்போ நான் இந்த வெத்தக்கொழம்பை முடிக்கணும்."
"பரவாயில்லை. அது கிடக்கட்டும். சொல்லு"
"அந்த லிஸ்ட் கொஞ்சம் நீளமாக்கும்......."
"தெரியும் தெரியும். உன் பதியின் பிரதாபங்கள் நிறைய. உனக்கு அன்னைக்கே தெரிஞ்சது பற்றி இறும்பூது அடைகிறேன், கண்ணே"
"பொண் பாக்க வந்த போது, நான் பாடறத்தே உணர்ச்சி வசப்பட்டு நீரும் சேர்ந்து தாளம் போட்டு ஒத்தா பாட ஆரம்பிச்சேளே...."
"சரி. வெத்தக்கொழம்பை பாரு" 
  ---
புவனேஷ்வர்    

December 27, 2013

கண்கள் புரிந்துவிட்ட பாவம் ....

கண்கள் புரிந்துவிட்ட பாவம் - உயிர்க் 
காதலி தென்பட வில்லை; ஒரு
பண்புடை யோர்செயல் தாமோ கொலை 
பாதகம் பெண் செய லாமோ?

பண்கள் இசைத்துனைப் போற்றிப்- பல 

சீர்மைகள் செய்திடு வேன்காண்; சிறு 
கண்ணுள் மணியெனக் காவாய்க் கலி 
தீர்த்தெனைக் கண்டருள் பெண்ணே!

முன்னைப் பிறப்பில் செய்த பாவம் உனை 
இன்னமும் யான்பெற வில்லை - அழும் 
பிள்ளையைத் தாய்விட லாமோ நறும் 
தெள்ளமுதே விட மாமோ?

நல்ல பருவமுள போதே ஒரு 
இல்லத்த றம்வளர்த்தல் வேண்டும் - சுடு 
கோடையில் நல்லுயிர் நல்கும் குளிர் 
ஓடை நிலாவொளி யேவா !    

கண்ணில் தெரிவதில்லை தோற்றம் எனில் 
தாய்கரு வைமறப் பாளோ - என 
தாவியி லேவளர் தேவீ நின்னைக் 
காணும்வ ரம்தரு வாயோ?     

  

(புவனேஷ்வர்)

November 24, 2013

The lamp of heart and the light of life :)

A wife is much like this simple, unassuming humble lamp bringing in soothing glow to where darkness once was. There is nothing exotic about this lamp - No fancy designs nor studded gems to add so called market value. Yet, no evening is sumptuous sans a couple of these simple earthen lamps quietly spreading soft rays of comfort from a steady little flame, the embodiment of virtue. Let us worship, while it's still burning! Let's worship, before the life giving oil burns out and it is time for bed. Let's worship, before with a flower, we bid adieu to the flame of life in the lamp. Sandhya Dheepam Namosthuthae! :) 

February 21, 2013

Ramayana and hierarchy - a review

As much as I love Ramayana, there is one part I cannot help questioning.

It is said that women were loved and respected by their MILs and husbands in the times of Ramayana (the way Kaushalya cries when Sita leaves, the way Rama speaks out heart rending laments when he lost Sita in the woods).

But the same Ramayana places a strong system of hierarchy in the family, which I feel in today's scenario, is unnecessary. 

Example - it glorifies Sita's going with Rama and Rama's grief on losing Sita. But there is no mention- not one single mention of concern - about how Lakshmana (only one day younger than Rama) would have felt when he was away from his wife Urmila for 14 years.

Sure she was not abducted, she was safe.... but When Sita says she will not live for one second without Rama, even Lakshmana would have had the same feelings towards his wife. Atleast he should have. If he did not, I pity his wife. So, in order to glorify one couple, another couple's grief is ignored?

Poeple may say Lakshmana should have taken initiative to take his wife - but he went to Serve Rama, so having his wife would have been a hindrance. Ok, let’s agree Lakshmana was a young boy, not so mature like Rama.

Yes, Rama tried to ask Lakshmana to stay back, but Lakshmana persisted.

Let’s see what went on in the conversation after Rama asked Lakshmana to stay back for the sake of their mothers and Lakshmana says they have enough protection in Bharatha and Sathrugna and also their own properties.

आहरिष्यामि ते नित्यम् मूलानि फलानि |
वन्यानि यानि अन्यानि स्वाहाराणि तपस्विनाम् || -३१-२४

"I will procure for you for all time the tubers, fruits and other things which are good food stuffs available in the forest for sages."

 भवांस् तु सह वैदेह्या गिरि सानुषु रंस्यते |
अहम् सर्वम् करिष्यामि जाग्रतः स्वपतः ते || -३१-२५

"You along with Seetha enjoy yourself on mountain-ridges. I shall do everything while you are waking or sleeping."

रामः तु अनेन वाक्येन सुप्रीतः प्रत्युवाच तम् |
व्रज आपृच्चस्व सौमित्रे सर्वम् एव सुहृज् जनम् || -३१-२६

“Rama, very much delighted of hearing these words, said to him: "Oh, Lakshmana! Go, take leave of all your friends."

But what should Rama have told when agreeing to take him along, especially when his wife is accompanying him? Lakshmana, despite my preventing you, you are insisting that you want to come with me. Ok fine, come. But think for a second Lakshmana, when Sita cannot live for a second without me, how can Urmila live without you? So, either stay with her or if you must come, bring her also, let’s have 2 ashrams side by side and live by protecting each other.”

For Rama’s character, I’d have expected this from him. But what did he do? He took his wife with him, and took Lakshmana with him who served him like a servant all life. When Rama and Sita played in the rivers and mountains and had their share of lovely time in the woods, Lakshmana who was just 2 days younger to Rama was serving them! The selfless Lakshmana did not feel bad, that’s to his credit. Elder brother gets to have the comforts and the younger brother is expected to serve and sacrifice.

In Sundara Kandam, Valmiki says through Hanuman:

दुष्करम् कुरुते रामो हीनो यद् अनया प्रभुः |
धारयति आत्मनो देहम् दुह्खेन अवसीदति || -१६-२७

Dushkritham krithavaan Raama: heenoya dhanayaa prabhu:|
Dhaarayath yaathmano deham: na shokena avaseedhathi|| 5-16-27

 “This Lord of men, Rama has done an impossible act by staying bereft of this one (Seetha); It’s a wonder he is still staying alive and has not perished with sorrow!” 

Fine. Why was the sorrow of Urmila and Lakshmana never mentioned?

In the previous shlokham,

भर्ता नाम परम् नार्या भूषणम् भूषणाद् अपि |
एषा हि रहिता तेन शोभन अर्हा शोभते || -१६-२६

bhartaa naama param naaryaa bhuushanam bhuushanaad api |
eshaa hi rahitaa tena shobhana arhaa na shobhate || 5-16-26

"Husband is indeed the greatest adornment for a woman greater than jewellery; This Seetha though deserving of decoration, is not looking charming without Sri Rama."

Same with Urmila, right? Same age as Sita (almost), another princess, another DIL in the same family......

When Hanuman says “Sita will not live for more than one month” to Rama, Rama says to Lakshmana:

चिरम् जीवति वैदेही यदि मासम् धरिष्यति |
क्षणम् सौम्य जीवेयम् विना ताम् असित ईक्षणाम् || -६६-१०

chiram jiivati vaidehii yadi maasam dharishyati |
kshanam saumya na jiiveyam vinaa taam asita iikShaNaam || 5-66-10

"O gentle one! If Seetha can survive for a month, it means that she will be chiranjeevi; without that Seetha with black eyes, I cannot survive for even a moment."

I understand his grief. Rama cannot live without Seetha for even a second, but he is saying this to Lakshmana who has at this point, been away from his wife for the sake of his brother for 13 years and 10 months! 

Rama and Lakshmana were 24 years old when they left for the forest. (12 during their marriage, 12 years in Ayodhya).

When they came back they were 38.

When all glorify Lakshmana's sacrifice, I shed tears for him and especially his wife Urmila. Their youth, their life was ruined and it goes un-noticed; Is their love - life in any way inferior to Rama's?

To top it all up, I am quoting Lakshmana's mom Sumithra Devi, when she bids farewell to Lakshmana:

 व्यसनी वा समृद्धो वा गतिर् एष तव अनघ |
एष लोके सताम् धर्मः यज् ज्येष्ठ वशगो भवेत् || -४०-


"Oh, sinless one! Whether in adversity or in riches, Rama alone is refugee to you. It should become the code of conduct in the world, that younger brother should be subject to the control of his elder brother."

--------

I am sure my dear friend and guide Ramachandra moorthy will not be angry with me in writing so, he is my friend from childhood :), and he loves his brother so much that he will appreciate someone speaking for his brother! It is He who is making me write from my heart as Andharyaami.

Children are born in a family as equals. To fledge their wings and make contributions in the outside world. Not to live in a system of hierarchy and constant subservience to the eldest child.

And if I am wrong, may He forgive and enlighten me.

I am placing thie e-mail at His feet, and whatever it is, He is Merciful.

Love, regards
Bhuvaneshwar D

February 11, 2013

காலகாலர் துதி ஐந்து.....

மேனி யழகும் முதன்மையெ னுந்நிலையும்
பேணிய நாளும் நிலையோ - தேமொழிநல்  
தோணிய வன்பதம் பிறவிக் கடல்தாண்ட
காலகா லன்பதம் சேர்.

தனமும் வாக்கும் கொண்டகு டும்பமும்
சினம்கொண்ட கூற்றின்முன் நில்லா - தேமொழிநல்
கணம்கொண்ட நாதனா மாலகாலம் லம்முண்ட 
காலகா லன்பதம் சேர்.

வீரமும் வெற்றிச் செருக்கும் பாரிலோர்
தீரமுடன் சேர் தம்பியும் - தேமொழிநல் 
பூரமது போல்கரையும் கண்டாய் வாழிநீ
காலகா லன்பதம் சேர்.

கற்ற கல்வியும் பெற்ற மனைசுகமும்
நற்றவம் போலவ ருமா   - தேமொழிநல்
உற்றதாயும் உடன்வாராள் பற்றறுத்து
காலகா லன்பதம் சேர்.

நுண்ணிய நல்லறிவும் திண்ணிய தோள்தவழும்
ஒண்ணுதல் பிள்ளைகளும் நிலையா - தேமொழிநல்
புண்ணியப் பயன்றுய்த் துய்ய கண்ணுதலோன்
காலகா லன்பதம் சேர்.

February 4, 2013

அணைத்துக்கொள்

உன்னுடன் இருந்த தருணங்கள்......
உன்னைப்பிரிந்த குட்டி மரணங்கள்.....
உன்னை நினைவூட்டிய சாயல் மின்னல்கள்......
நீ விட்டுச்சென்ற உயிர்ப்பதிவுகள்......
நீ என்றோ சுருட்டிப்போட்ட தலைமுடியுடன்.......
கண்ணாடியில் ஒட்டிப்போன பொட்டுடன்......
இங்கே நிரந்தரமான பொக்கிஷங்களாய்......
இன்றிரவும் தூங்கப்போகின்றேன்.......
உன் நினைவுகளின் தாலாட்டில்.......
அணைத்துக்கொள்...... கனவில்.......

திருக்குறள் 135:: ஒழுக்கமும் செல்வமும்


அழுக்கா றுடையான்கண் ஆக்கம்போன்று இல்லை
ஒழுக்க மிலான்கண் உயர்வு.

புவனேஷ்வர் உரை:

பொறாமைக் குணம் உடையவனுடைய செல்வம் எப்படி அவனுக்கு இன்பத்தையும் அறத்தையும் தராது பாழ்படுமோ, அது போல, ஒழுக்கம் இலானுடைய உயர்வும், அவனுக்கு புகழைத் தராது போம்.

விளக்கம்:

பொறாமைக் குணம் உடையவன்கண் செல்வம் சேராது என இங்கு பொருள் உரைப்பார் பலர் உளர். அஃது அவ்வாறன்று. பொறாமைக் குணம் உடைய ஒருவனுக்கு எத்துணை செல்வம் கிட்டினும், அதை நினைத்து மனம் நிறையாது பிறர் பொருளையே என்றும் ஏங்கி நோக்குவதால், அவன் தனக்கு கிட்டிய செல்வத்தை நோக்கான். அதனைப் பயன்படுத்தி நல்வாழ்வு வாழவோ, அறம் செய்து நல்வினை ஈட்டவோ அவனுக்கு இயலாது. பிறர் பெற்ற பொருளினும் அதிகம்  வேண்டும் என்று எண்ணிக் கருமியாய்ப்போகவே வாய்ப்பு அதிகம். ஆபத்தில் உதவாத கருமியை ஊர் மட்டும் இல்லை, உற்ற உறவும் தூற்றும். ஆதலின் அச்செல்வத்தான் அவனுக்கு இழுக்கேயாம்.

அதே போல், ஒழுக்கம் தவறிய ஒருத்தனுக்கு ஏதோ ஒரு நிமித்தம் ஒரு உயர்வு கிட்டுமாயின் அவன் அவ்வுயர்வையும், அதன்கண் கிட்டிய வாய்ப்புகளையும், தான் இன்னும் ஒழுங்கீனமான கேடு செயல் புரிவதற்கே பயன்படுத்துவான். இறுதியில், ஒழுக்கக்கேட்டிற்கு உதவியாய் இருந்த அவ்வுயர்வினால் தன் பெயர், புகழை இன்னும் அழித்துக்கொள்வானே ஒழிய, உண்மையில் அவ்வுயர்வு அவனுக்கு உயர்வாய் இராது.

தன்னிடம் உள்ளதைக் கொண்டு நல்லறம் புரிந்து மன நிறைவுடன் வாழ்பவனுக்கே செல்வம் பயன்படும். அதே போல் எத்துணை வாய்ப்பு கிடைத்தாலும் ஒழுக்கம் தவறாத பண்பாளனுக்கே, உண்மையான உயர்வும் குன்றாத புகழும் கிட்டும்.

அருச்சுனனுக்கு பீபத்ஸு என்ற ஒரு புகழ்ப்பெயர் உண்டு. அதாவது, எந்த வசதி, எவ்வளவு வாய்ப்பு கிடைத்தாலும் கூட, அதை பயன்படுத்திக்கொண்டு அவன் ஒருநாளும் ஒழுக்கம் தவற மாட்டான், வெட்கப்படத்தக்க செயல்களை கனவிலும் புரியான் என்று அப்பெயர் பொருள்படும்.

வெற்றி பெறுவோம்! புகழுடன் வாழ்வோம்!

பிரியங்களுடன்,

புவனேஷ்வர்!

February 3, 2013

தொடுவான உறவுகள்....... (புவனேஷ்வர்)

எங்கோ நுகர்ந்த வாசங்களை......
அன்று யாரோ விட்டுப்போன
சிதைந்து போன சுவடுகளில்
பாசமழை பட்ட மண்வாசனைகள்....... இன்று
தேடுகின்றேன் உன்னிடம் இனம்புரியாமல்.......
தூரத்து நினைவுகளில்
தொட்டுப்பழகிய ஏதோ ஒன்றை
தேடித் துழாவுகின்றேன் அரைமயக்கத்தில்......
தொடுவான நினைவுகளாய் வெள்ளி நிழல்கள்.....
எதிர்வரும் முகத்தை எல்லாம்
"அம்மாவோ?" என்று நோக்கும்
சந்தையில் தொலைந்த சேய்போல்......





January 23, 2013

HELP - elderly father of my friend is missing

Dear readers,

The father of my friend Mrs. Uma Dasharathi has gone missing from their home in Trivandrum from Nov. 8 2011. All possible efforts have been made from her side with assistance from Kerala, TN, Karnataka Police and Airforce (Her husband is a Captain in Indian Airforce). IG south zone in Madurai has been informed and also the CM of Kerala is taking personal interest in this case.

I have attached a message below, with her father's photographs. This is the message we published in Tamil Dailies. I and my friend Mrs. Uma Dasharathi request you to kindly publish this in your blogs and circles, so that people who follow your blog and classroom may be able to help out if and when they spot this gentleman. He is 80 years old and suffering from Dementia, undergoing medication. He has lost his memory. That is the problem.

Regards,
Bhuvanesh

+++++


அன்புள்ள வாசகர்களே, வணக்கங்கள்.


திருவனந்தபுரத்தில் RLNRA-41, Planning Board Lane, Rajalakshmi Nagar, Pattom என்னும் முகவரியில் எங்களுடன் வசித்து வந்த எண்பது வயதான எமது தந்தையார் திரு. நாராயணன் அவர்களை கடந்த ஆண்டு நவம்பர் மாதம் எட்டாம் தேதி முதல் காணவில்லை. அவர் தனது ஞாபக சக்தியை இழந்துள்ளார். அதன் காரணமாக மருந்துகளும் தினசரி உட்கொள்ளுகிறார். நவம்பர் எட்டாம் தேதி மதியம் ஒரு மணி வாக்கில் வெளியே நடந்து வருவதாகக்கூறி சென்றவர், இன்றளவும் திரும்பவில்லை. 


நவம்பர் ஒன்பதாம் தேதி அன்று பேரூர்க்கடா காவல் நிலையத்தில் FIR தாக்கல் செய்யப்பெற்றது. இதைத்தொடர்ந்து நவம்பர் பத்தாம் தேதி இவரைப்பற்றிய விவரங்கள் மலையாள மனோரமாவில் வெளியிடப்பெற்றது. தூர்தர்ஷன் மற்றும் உள்ளூர்த்தொலைக்காட்சி அலை வரிசையிலும் அடுத்தடுத்து அறிவிப்புக்கள் வெளிவந்தன. நண்பர்கள், உறவினர்கள் மற்றும் விமானப்படை வீரர்கள் மூலம், வயது முதிர்ந்த எங்கள் தந்தையாரை கண்டு பிடிக்க தீவிர தேடுதல் வேட்டை நடைபெற்று வருகின்றது. திருவனந்தபுரம் நகர் முழுவதும் போஸ்டர்கள் ஒட்டப்பெற்றுள்ளன. 

தந்தை காணாமல் போன நவம்பர் எட்டாம் தேதி முதல் நிகழ்ந்த சம்பவங்கள் கீழ்வருமாறு:

8 Nov 12 : 3-30 pm:
பட்டம் மற்றும் கேசவதாசபுரம் பகுதிகளில் தேடினோம். எமது தந்தை ஒரு இதய நோயாளி என்பதால் ஒரு வேளை மருத்துவக்கல்லூரி மருத்துவமனையில் அவசர சிகிச்சை பிரிவில் அவர் அனுமதிக்கப்பெற்று உள்ளாரா என தேடினோம். அவர் அங்கு இல்லை என எங்களுக்கு தெரிய வந்தது. மருத்துவக்கல்லூரி காவல் நிலையம், காவல் துறைக் கட்டுப்பாட்டறைக்கு இந்த செய்தியை அனுப்பியது. நாங்கள் அதே சமயத்தில் எங்கள் குடியிருப்புப்பகுதியில் தேடினோம். பேரூர்க்கடா காவல் நிலையத்தில் எங்கள் தந்தையாரை தேடுமாறு வேண்டுகோள் விடுத்தோம்,

9 Nov 12:
பேரூர்க்கடா காவல் நிலையத்தில் FIR தாக்கல் செய்தோம். அன்றே, தூரதர்ஷனிலும் உள்ளூர் தொலைகாட்சி அலைவரிசையிலும் அறிவிப்புகள் வெளிவந்தன.

10 Nov 12:
காணாமல் போன எமது தந்தையாரை பற்றி மலையாள மனோரமாவில் செய்தி அறிவிப்பு வெளியானது.

 11 Nov 12:
திருன்வனந்தபுரம் முழுவதும் காணாமல் போன எமது தந்தையாரைப்பற்றி போஸ்டர்கள் அச்சிட்டு ஓட்டப்பெற்றன.

12 Nov 12 to 25 Nov 12:
எமது நண்பர்கள், உறவினர்கள் மற்றும் விமானப்படையினர் உதவியுடன் திருவனந்தபுரம் நகரின் எல்லா மூலைகளிலும் தேடல் நடைபெற்றது. ரயில்வே காவல் துறையும் உஷார்படுத்தப்பெற்றது. தந்தையாருடைய சொந்த ஊர் பாலக்காடு என்பதால் அங்கும் சென்று ஊர் முழுவதும் தேடினோம். அவர் பணிபுரிந்த பெங்களூர் HAL பகுதியிலும் அந்த பகுதி தபால் துறையினர் உதவியுடன் தேடினோம். விமானப்படையினர் உதவியுடன் கேரள – தமிழக எல்லைப்பகுதிகளான கன்னியாகுமரி, சுசீந்தரம், திருச்செந்தூர் மற்றும் திருநெல்வேலியில் தேடினோம். பலனில்லை.
 
26 Nov 12:
மதிப்பிற்குரிய கேரள முதல்வர் திரு. ஊம்மன் சாண்டி அவர்களை சந்தித்து, இந்த விஷயத்தில் அவருடைய உதவியை கோரி மனு கொடுத்தோம். அவர், ADGP அதிகாரியான திரு ஹேமச்சந்திரன் அவர்களுடன் தொடர்பு கொண்டு அவரை சந்திக்குமாறு சொன்னார். அவரையும் பேரூர்க்கடா வட்ட ஆய்வாளர் அவர்களையும் தொடர்பு கொண்டோம். அவர்கள் எல்லா உதவியும் செய்வதாக வாக்களித்தனர்.
 
29 Nov 12:
பேரூர்க்கடா வட்ட ஆய்வாளர் திரு. பிரதாபன் அவர்கள் எங்கள் தந்தையை பற்றிய குறிப்புகளை சேகரிக்க வேண்டி எங்களைத்தொடர்பு கொண்டார். அப்போது அங்கிருந்த ஒரு ஆட்டோ ஓட்டுனர், எங்கள் காரில் ஒட்டி இருந்த போஸ்டரை பார்த்து இந்த பெரியவருக்கும் எங்களுக்கும் என்ன உறவு என்று கேட்டார். நாங்கள் இவர் எமது தந்தையார் சொன்னதும், அந்த ஆட்டோ ஓட்டுனர், எங்கள் தந்தையார் அன்று மாலை ஐந்து அல்லது ஐந்தரை மணிக்கு சாலையை கடக்க முயன்று கொண்டிருந்ததாக கூறினார். இதை வட்ட ஆய்வாளர் திரு பிரதாபன் அவர்களிடம் வாக்குமூலமாக தந்தார்.. அன்றே, ஏசியாநெட் நிருபர் வந்து தகவல்களை சேகரித்தார். ADGP, CCTV ஆவணப்படத்தை கட்டுப்பாட்டறையில் இருந்து நாங்கள் காண ஏற்பாடு பண்ணினார். அப்போது, அந்த ஆவணப்படத்தை கண்ட பொழுது, சாலையை கடந்தது எங்கள் தந்தை தான் என்று உறுதி ஆனது. இதனை அவர் சாலையை கடக்க உதவிய போக்குவரத்துக்காவல் துறை அதிகாரியும் உறுதிப்படுத்தினார்.

30 Nov 2012:
ஏசியாநெட் தொலைகாட்சி எனது பேட்டியுடன் கூடிய அறிவிப்பை செய்திகளுக்குப்பின் ஒவ்வொரு மணி நேர இடைவெளியில் ஒளிபரப்பியது. போக்குவரத்து துறையினரும் உஷார் நிலையில் வைக்கப்பெறுவர் என ADGP உறுதி கொடுத்தார்.

1 Dec 2012 – 4 Dec 2012:
எங்கள் தந்தை இறை வழிபாட்டில் ஈடுபாடுள்ளவர் என்பதால், கோயில்களிலும் வழிபாட்டு தளங்களிலும் தேடுதல் தொடர்ந்தது. டிசம்பர் இரண்டாம் தேதி, காவல் துறையிடம் ஐம்பது போஸ்டர்களை தருமாறு அவர்களால் அறிவுறுத்தப்பட்டோம். CCTV ஆவணமும் எங்களுக்கு வழங்கப்பட்டது.

 5 Dec 2012:
மதிப்பிற்குரிய கேரள முதல்வர் திரு. ஊம்மன் சாண்டி அவர்களை மீண்டும் இவ்விஷயத்தில் உதவி கோரி அணுகினோம். அவரது உதவியாளரை அணுகுமாறு அவர் கூறினார். அவரது உதவியாளர் ADGPயிடம் பேசி, அவர்களால் முடிந்த அளவு முயற்சிகள் எடுக்கப்பட்டுள்ளன என்று உறுதி கூறினார். பாதுகாப்புத்துறை அதிகாரியான திரு. அனில் காந்த் IPS அவர்களை சந்தித்து பேசினோம். 

7 Dec 2012:
நெடுமாங்காடு பகுதிகளில் பல்வேறு அநாதை இல்லங்களில் தேடினோம்.

12 Dec 2012:
திருநெல்வேலி, நாகர்கோவில் பகுதி தினமலர் செய்த்திதாளில் தந்தை காணவில்லை என அவருடைய படத்துடன் அறிவிப்பு வெளியிட்டோம்.

20 Dec 2012:
கேரளாவில் உள்ள அனைத்து பொது சேவை NGO அமைப்புகள் கூட்டம் டிசம்பர் இருபதாம் தேதி நடைபெற்றது. இந்நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்ள கேரளத்தின் பலவேறு பகுதிகளில் உள்ள முதியோர் இல்லங்களின் சார்பில்  வந்தவர்களுக்கு, காணாமல் போன தந்தையாரின் விபரங்கள் அடங்கிய படத்துடன் கூடிய போஸ்டர்கள் அளிக்கப்பெற்றன. 

4 & 5th Jan 2013:
தந்தையார் இறை வழிபாடுகளில் ஈடுபாடு உள்ளவர் என்பதால் குமரியில் இருந்து மதுரை வரை கோயில் குளங்களில் தேடினோம்.

15 Jan 2013:
பேரூர்க்கடா காவல் துறையினருடன் வள்ளியூர் மற்றும் திருச்செந்தூர் பகுதிகளில் தேடினோம். இருப்பினும் இன்றளவும் எங்கள் தந்தையார் கிடைக்கவில்லை.

January 11, 2013

இன்றைக்கு ஹனுமான் ஜெயந்தி

இன்றைக்கு ஹனுமான் ஜெயந்தி! 

எனக்கு சின்ன வயசில் இருந்தே ரொம்பப்பிடித்தமான ஹீரோக்களில் ஹனுமான் ஒருத்தர். குழந்தைகளின் கற்பனையை தூண்டி விடுவதில் அவருக்கு நிகர் அவரே தான். அப்புறம் வளர வளர அவரை ஒரு சாமியாக்கி கும்பிட வைத்தாகி விட்டது. குழந்தைத்தனமான சிநேக பாவம் தான் எனக்கு என்னமோ மிகவும் ருசியாக இருக்கிறது.

ஒருத்தன் கஷ்டப்படுகிறான், துயரத்தில் துடிக்கிறான், புலம்புகிறான் என்றால், “அவனும் மனுஷன் தானே, மனுஷ இயற்கை” என்று சப்புக்கொட்டி ஆறுதல் சொல்லுகிறோம். அவனை நம்மில் ஒருவனாக பார்க்கிறோம். இன்னொருத்தனோ, அல்லது இவனே கூட, ஒரு நாள் பரம சாந்தியாக, பூர்ணத்த்வத்தை அடைந்து விட்டான் என்றால் அப்போது, “அவர் தெயவாம்சமப்பா, மகா ஞானி, பரம யோகி, நம்மாலே முடியுமா?” என்று கும்பிடு போட்டு விட்டு போகிறோம். துயரமும் கண்ணீரும் தான் மனுஷ இயற்கையா? எல்லையில்லாத பரம நிலை, சிநேக பாவம் மனுஷ இயற்கை இல்லையா? பெரும்பான்மை நிலையை வைத்து எப்படி அது மனுஷ இயற்கை இல்லை என்று சொல்லலாம்? 

நல்ல விஷயங்களை உசந்த மனுஷர்களை நாம் அவதார புருஷர்களாக்கி கோயிலில் அடைத்து விட்டு, நம் குட்டையில் ஊறும் மட்டைகளை மட்டுமே நம்மவர்கள், சக மனுஷர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வது சின்னத்தனம். இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், நம் குட்டையில் ஊறிய மட்டை ஒன்று இனியும் ஊற வேண்டாம் என்று கரையேற நினைத்தால், எள்ளி நகையாடுவோம். அடித்துப்பிடித்து கரையேறி விட்டால், அதே மட்டை மகான் ஆகிறது! அப்புறம் அந்த மட்டை “நம் மனுஷாள்” அல்ல. “அடடா, ஒருத்தன் பூர்ணனாக முயற்சி பண்ணுகிறானே, முடிந்தால் நாமும் கூட்டு சேருவோம், இல்லையா அவனுக்கு உதவுவோம், அதுவும் இல்லையா, சும்மா இருப்போம்” என்று அநேகம் பேர் இருப்பது இல்லை. 

பணம் காட்டி ஆசை காட்டி பள்ளிக்கூடம் கட்டுகிறேன், சோறு போடுகிறேன் என்று சொல்லி ஆள் சேர்க்க தூண்டில் போடும் மதம் அல்ல நம் மதம். கத்தியை காட்டி மிரட்டி கூட்டம் சேர்க்கிற, இருக்கிற கூட்டத்தை தக்க வைக்கிற மதம் அல்ல நம் மதம். நம் மதத்திற்கு ஜீவநாடி ஒவ்வொருத்தரும் தன்னை பூர்ணனாக்கிக்கொள்ள முயல வேண்டும். லக்ஷம் பேர், கோடி பேர் முயன்றால் அதில் ஒருத்தர் பூர்ணரானால், அவர் அணுக்கிரகத்தாலே, நாமும் ஆவோம். 

அவர் ஆத்மசாதகம் பண்ணும் நாட்களில் உதவாமல், அவர் மகானான பின் ஆசி மட்டும் கேட்டால் அது நியாயமாகாது. 

சாதுக்களையும், சாதகர்களையும், வேத-வித்யார்த்திகளையும் ரட்சிக்க வேண்டும், பணம் என்றில்லை – அன்னம், வஸ்த்ரம், தாங்கும் இடம், நம்மால் இயன்றதை செய்யத்தான் வேண்டும்...... 

அப்போது தான் அவர்களில் ஒருத்தர் பூர்ணத்வத்தை அடையும் பொழுது, அவரிடம் நமக்கு அருள் பெற அருகதை உண்டு. சேவையும் தான தருமமும் பிறருக்கு அல்லவே அல்ல. 

நீ என்ன சேவை செய்தாலும் பூரணன் ஆகாதவன் அழுவான். பூர்ணனுக்கு உன் உதவி தேவை இல்லை. உன் சேவையும் தானமும் தருமமும் உன்னை சுத்தி செய்யவே!

இப்படி எல்லாம் சேவை செய்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பக்வியானால், ஒரு நாள் உள்ளே இருக்குமாத்ம ஜ்யோதியானது ஒரு நாள் பளீரென்று பிரகாசிக்கும். பட்டப்பகல் என்ன திடீரென்றா வருகிறது? கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சித்தம் சுத்தமாகி, கீற்று போல ஆத்மா பிரகாசித்து, ஒரு நாள் பூர்ண ஜோதியாக நமக்கு அடிக்கும். அது என்றுமே பூர்ணம் தான். மனசு நசியும். அப்போது  அஹங்காரம் இல்லாமல், தனி மனசு இல்லாமல், பரப்பிரம்மம் தான் மிச்சம் இருக்கும். 

எத்தனை தான் ஆற்றல் உடையவராய் இருப்பினும், ஆத்மா ஸ்வரூபியான ராமனுக்கு தான் தாசன் என்று கட்டுப்பட்டுக்கிடந்தார் ஹனுமான். மற்ற சக்திசாலிகள் துராத்மாக்களாக அழிந்தார்கள் அஹங்காரத்தால். இவரோ தனது மனசை ராமனுக்கு அர்ப்பணித்தார். இன்றளவும் அருள்பாலிக்கிறார், ராமனருளால். 

அவர் தாள் வணங்கி, நாமும் நமது சித்தத்தை ராமன் பாதங்களில் சமர்ப்பித்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அஹங்காரத்தை, தனி மனசை நசிப்போமாக. 

+++++