Disable text selection

February 21, 2013

Ramayana and hierarchy - a review

As much as I love Ramayana, there is one part I cannot help questioning.

It is said that women were loved and respected by their MILs and husbands in the times of Ramayana (the way Kaushalya cries when Sita leaves, the way Rama speaks out heart rending laments when he lost Sita in the woods).

But the same Ramayana places a strong system of hierarchy in the family, which I feel in today's scenario, is unnecessary. 

Example - it glorifies Sita's going with Rama and Rama's grief on losing Sita. But there is no mention- not one single mention of concern - about how Lakshmana (only one day younger than Rama) would have felt when he was away from his wife Urmila for 14 years.

Sure she was not abducted, she was safe.... but When Sita says she will not live for one second without Rama, even Lakshmana would have had the same feelings towards his wife. Atleast he should have. If he did not, I pity his wife. So, in order to glorify one couple, another couple's grief is ignored?

Poeple may say Lakshmana should have taken initiative to take his wife - but he went to Serve Rama, so having his wife would have been a hindrance. Ok, let’s agree Lakshmana was a young boy, not so mature like Rama.

Yes, Rama tried to ask Lakshmana to stay back, but Lakshmana persisted.

Let’s see what went on in the conversation after Rama asked Lakshmana to stay back for the sake of their mothers and Lakshmana says they have enough protection in Bharatha and Sathrugna and also their own properties.

आहरिष्यामि ते नित्यम् मूलानि फलानि |
वन्यानि यानि अन्यानि स्वाहाराणि तपस्विनाम् || -३१-२४

"I will procure for you for all time the tubers, fruits and other things which are good food stuffs available in the forest for sages."

 भवांस् तु सह वैदेह्या गिरि सानुषु रंस्यते |
अहम् सर्वम् करिष्यामि जाग्रतः स्वपतः ते || -३१-२५

"You along with Seetha enjoy yourself on mountain-ridges. I shall do everything while you are waking or sleeping."

रामः तु अनेन वाक्येन सुप्रीतः प्रत्युवाच तम् |
व्रज आपृच्चस्व सौमित्रे सर्वम् एव सुहृज् जनम् || -३१-२६

“Rama, very much delighted of hearing these words, said to him: "Oh, Lakshmana! Go, take leave of all your friends."

But what should Rama have told when agreeing to take him along, especially when his wife is accompanying him? Lakshmana, despite my preventing you, you are insisting that you want to come with me. Ok fine, come. But think for a second Lakshmana, when Sita cannot live for a second without me, how can Urmila live without you? So, either stay with her or if you must come, bring her also, let’s have 2 ashrams side by side and live by protecting each other.”

For Rama’s character, I’d have expected this from him. But what did he do? He took his wife with him, and took Lakshmana with him who served him like a servant all life. When Rama and Sita played in the rivers and mountains and had their share of lovely time in the woods, Lakshmana who was just 2 days younger to Rama was serving them! The selfless Lakshmana did not feel bad, that’s to his credit. Elder brother gets to have the comforts and the younger brother is expected to serve and sacrifice.

In Sundara Kandam, Valmiki says through Hanuman:

दुष्करम् कुरुते रामो हीनो यद् अनया प्रभुः |
धारयति आत्मनो देहम् दुह्खेन अवसीदति || -१६-२७

Dushkritham krithavaan Raama: heenoya dhanayaa prabhu:|
Dhaarayath yaathmano deham: na shokena avaseedhathi|| 5-16-27

 “This Lord of men, Rama has done an impossible act by staying bereft of this one (Seetha); It’s a wonder he is still staying alive and has not perished with sorrow!” 

Fine. Why was the sorrow of Urmila and Lakshmana never mentioned?

In the previous shlokham,

भर्ता नाम परम् नार्या भूषणम् भूषणाद् अपि |
एषा हि रहिता तेन शोभन अर्हा शोभते || -१६-२६

bhartaa naama param naaryaa bhuushanam bhuushanaad api |
eshaa hi rahitaa tena shobhana arhaa na shobhate || 5-16-26

"Husband is indeed the greatest adornment for a woman greater than jewellery; This Seetha though deserving of decoration, is not looking charming without Sri Rama."

Same with Urmila, right? Same age as Sita (almost), another princess, another DIL in the same family......

When Hanuman says “Sita will not live for more than one month” to Rama, Rama says to Lakshmana:

चिरम् जीवति वैदेही यदि मासम् धरिष्यति |
क्षणम् सौम्य जीवेयम् विना ताम् असित ईक्षणाम् || -६६-१०

chiram jiivati vaidehii yadi maasam dharishyati |
kshanam saumya na jiiveyam vinaa taam asita iikShaNaam || 5-66-10

"O gentle one! If Seetha can survive for a month, it means that she will be chiranjeevi; without that Seetha with black eyes, I cannot survive for even a moment."

I understand his grief. Rama cannot live without Seetha for even a second, but he is saying this to Lakshmana who has at this point, been away from his wife for the sake of his brother for 13 years and 10 months! 

Rama and Lakshmana were 24 years old when they left for the forest. (12 during their marriage, 12 years in Ayodhya).

When they came back they were 38.

When all glorify Lakshmana's sacrifice, I shed tears for him and especially his wife Urmila. Their youth, their life was ruined and it goes un-noticed; Is their love - life in any way inferior to Rama's?

To top it all up, I am quoting Lakshmana's mom Sumithra Devi, when she bids farewell to Lakshmana:

 व्यसनी वा समृद्धो वा गतिर् एष तव अनघ |
एष लोके सताम् धर्मः यज् ज्येष्ठ वशगो भवेत् || -४०-


"Oh, sinless one! Whether in adversity or in riches, Rama alone is refugee to you. It should become the code of conduct in the world, that younger brother should be subject to the control of his elder brother."

--------

I am sure my dear friend and guide Ramachandra moorthy will not be angry with me in writing so, he is my friend from childhood :), and he loves his brother so much that he will appreciate someone speaking for his brother! It is He who is making me write from my heart as Andharyaami.

Children are born in a family as equals. To fledge their wings and make contributions in the outside world. Not to live in a system of hierarchy and constant subservience to the eldest child.

And if I am wrong, may He forgive and enlighten me.

I am placing thie e-mail at His feet, and whatever it is, He is Merciful.

Love, regards
Bhuvaneshwar D

February 11, 2013

காலகாலர் துதி ஐந்து.....

மேனி யழகும் முதன்மையெ னுந்நிலையும்
பேணிய நாளும் நிலையோ - தேமொழிநல்  
தோணிய வன்பதம் பிறவிக் கடல்தாண்ட
காலகா லன்பதம் சேர்.

தனமும் வாக்கும் கொண்டகு டும்பமும்
சினம்கொண்ட கூற்றின்முன் நில்லா - தேமொழிநல்
கணம்கொண்ட நாதனா மாலகாலம் லம்முண்ட 
காலகா லன்பதம் சேர்.

வீரமும் வெற்றிச் செருக்கும் பாரிலோர்
தீரமுடன் சேர் தம்பியும் - தேமொழிநல் 
பூரமது போல்கரையும் கண்டாய் வாழிநீ
காலகா லன்பதம் சேர்.

கற்ற கல்வியும் பெற்ற மனைசுகமும்
நற்றவம் போலவ ருமா   - தேமொழிநல்
உற்றதாயும் உடன்வாராள் பற்றறுத்து
காலகா லன்பதம் சேர்.

நுண்ணிய நல்லறிவும் திண்ணிய தோள்தவழும்
ஒண்ணுதல் பிள்ளைகளும் நிலையா - தேமொழிநல்
புண்ணியப் பயன்றுய்த் துய்ய கண்ணுதலோன்
காலகா லன்பதம் சேர்.

February 4, 2013

அணைத்துக்கொள்

உன்னுடன் இருந்த தருணங்கள்......
உன்னைப்பிரிந்த குட்டி மரணங்கள்.....
உன்னை நினைவூட்டிய சாயல் மின்னல்கள்......
நீ விட்டுச்சென்ற உயிர்ப்பதிவுகள்......
நீ என்றோ சுருட்டிப்போட்ட தலைமுடியுடன்.......
கண்ணாடியில் ஒட்டிப்போன பொட்டுடன்......
இங்கே நிரந்தரமான பொக்கிஷங்களாய்......
இன்றிரவும் தூங்கப்போகின்றேன்.......
உன் நினைவுகளின் தாலாட்டில்.......
அணைத்துக்கொள்...... கனவில்.......

திருக்குறள் 135:: ஒழுக்கமும் செல்வமும்


அழுக்கா றுடையான்கண் ஆக்கம்போன்று இல்லை
ஒழுக்க மிலான்கண் உயர்வு.

புவனேஷ்வர் உரை:

பொறாமைக் குணம் உடையவனுடைய செல்வம் எப்படி அவனுக்கு இன்பத்தையும் அறத்தையும் தராது பாழ்படுமோ, அது போல, ஒழுக்கம் இலானுடைய உயர்வும், அவனுக்கு புகழைத் தராது போம்.

விளக்கம்:

பொறாமைக் குணம் உடையவன்கண் செல்வம் சேராது என இங்கு பொருள் உரைப்பார் பலர் உளர். அஃது அவ்வாறன்று. பொறாமைக் குணம் உடைய ஒருவனுக்கு எத்துணை செல்வம் கிட்டினும், அதை நினைத்து மனம் நிறையாது பிறர் பொருளையே என்றும் ஏங்கி நோக்குவதால், அவன் தனக்கு கிட்டிய செல்வத்தை நோக்கான். அதனைப் பயன்படுத்தி நல்வாழ்வு வாழவோ, அறம் செய்து நல்வினை ஈட்டவோ அவனுக்கு இயலாது. பிறர் பெற்ற பொருளினும் அதிகம்  வேண்டும் என்று எண்ணிக் கருமியாய்ப்போகவே வாய்ப்பு அதிகம். ஆபத்தில் உதவாத கருமியை ஊர் மட்டும் இல்லை, உற்ற உறவும் தூற்றும். ஆதலின் அச்செல்வத்தான் அவனுக்கு இழுக்கேயாம்.

அதே போல், ஒழுக்கம் தவறிய ஒருத்தனுக்கு ஏதோ ஒரு நிமித்தம் ஒரு உயர்வு கிட்டுமாயின் அவன் அவ்வுயர்வையும், அதன்கண் கிட்டிய வாய்ப்புகளையும், தான் இன்னும் ஒழுங்கீனமான கேடு செயல் புரிவதற்கே பயன்படுத்துவான். இறுதியில், ஒழுக்கக்கேட்டிற்கு உதவியாய் இருந்த அவ்வுயர்வினால் தன் பெயர், புகழை இன்னும் அழித்துக்கொள்வானே ஒழிய, உண்மையில் அவ்வுயர்வு அவனுக்கு உயர்வாய் இராது.

தன்னிடம் உள்ளதைக் கொண்டு நல்லறம் புரிந்து மன நிறைவுடன் வாழ்பவனுக்கே செல்வம் பயன்படும். அதே போல் எத்துணை வாய்ப்பு கிடைத்தாலும் ஒழுக்கம் தவறாத பண்பாளனுக்கே, உண்மையான உயர்வும் குன்றாத புகழும் கிட்டும்.

அருச்சுனனுக்கு பீபத்ஸு என்ற ஒரு புகழ்ப்பெயர் உண்டு. அதாவது, எந்த வசதி, எவ்வளவு வாய்ப்பு கிடைத்தாலும் கூட, அதை பயன்படுத்திக்கொண்டு அவன் ஒருநாளும் ஒழுக்கம் தவற மாட்டான், வெட்கப்படத்தக்க செயல்களை கனவிலும் புரியான் என்று அப்பெயர் பொருள்படும்.

வெற்றி பெறுவோம்! புகழுடன் வாழ்வோம்!

பிரியங்களுடன்,

புவனேஷ்வர்!

February 3, 2013

தொடுவான உறவுகள்....... (புவனேஷ்வர்)

எங்கோ நுகர்ந்த வாசங்களை......
அன்று யாரோ விட்டுப்போன
சிதைந்து போன சுவடுகளில்
பாசமழை பட்ட மண்வாசனைகள்....... இன்று
தேடுகின்றேன் உன்னிடம் இனம்புரியாமல்.......
தூரத்து நினைவுகளில்
தொட்டுப்பழகிய ஏதோ ஒன்றை
தேடித் துழாவுகின்றேன் அரைமயக்கத்தில்......
தொடுவான நினைவுகளாய் வெள்ளி நிழல்கள்.....
எதிர்வரும் முகத்தை எல்லாம்
"அம்மாவோ?" என்று நோக்கும்
சந்தையில் தொலைந்த சேய்போல்......